Girlcrush

De steunbetuigingen die ik ontving naar aanleiding van mijn UWV blog, dat mensen meeleven, vind ik kei lief! Wil ook even relativeren met je. Wat ik meemaak is niet altijd leuk maar ook niet heel vreselijk-einde-van-de-wereld-shit. Gek genoeg heb ik, ex-adhd stuiterbal en oud-ik strooi met m’n energie alsof het confetti is, ermee leren leven. Of ja, 90% van de tijd. 

Ben een zondagskind

Zonder de beperkingen en wat erbij komt kijken – zoals wetgeving/uwv/systemen – te bagatelliseren, als dit hetgeen is waar ik tegenaan loop, heb ik toch een mooi leven?

Ik denk dat dit juist is wie ik hoor te zijn. Ook een stuiterbal heeft weleens rust nodig, alleen heb ik die nooit gepakt. Toen kwam het ziek zijn, als een soort harde reset om alle rust in te halen en nu ben ik hierin een nieuwe balans aan het vinden met meer energie maar minder dan vroeger. En laten we wel wezen, als iedereen wat langzaamaan zou doen, zou vertragen, viel ik niet zo uit de toon. 

Ruim 10 miljoen Nederlanders kampen met chronische aandoeningen. Is er dan iets mis met ál die mensen, of zijn wij als mens gewoon niet gemaakt voor deze supersnelle 24-uurs economie levend in betonnen blokken met hier en daar een boompje voor het groen? Deze vraag is retorisch. 

Het begin is een succes

Het re-integratiebureau voor mensen met gevoelige gevoelens. Het vriendelijke zusje van EMDR is bijzonder, zacht, liefdevol confronterend en magisch. Ze is m’n girlcrush.

Er wordt gesproken, getapt op m’n handen, ik denk aan personen, een soort familieopstelling die afspeelt in mijn hoofd en er gebeurt iets maar kan niet uitleggen wat.

Toen kwam die 10% van de tijd

Ik sta nog ingeschreven bij de KvK. Omdat ik een lucky KvK number heb eindigend op 777. Omdat het handig is, misschien heb ik dit ooit weer nodig. Omdat het opzeggen voelt als falen, ofzo. En hoeveel moeite is het om ieder kwartaal de BTW aangifte in te vullen met “niets aan te geven”? Nou…

Ging goed totdat ik een blauwe envelop ontving met een dikke boete. Was de kwartaalaangifte vergeten. Een overbelast zenuwstelsel en vanuit daar gaan dingen fout. Het is niet dat de belastingdienst net als je tuttebel van een collega een herinneringsmailtje stuurt met die jeukzin: wellicht is dit aan je aandacht ontsnapt.

Zo’n envelop komt ook altijd op zaterdag, zodat je 2 dagen kunt afkoelen en niet gelijk vanuit je eerste emotie met ze belt. Bijzonder dat PostNL dit wél op de juiste dag bezorgt maar een verjaardagskaart is te ingewikkeld.  

Dit is de 10% waarin ik zwelg in een fuck my life en graftakketeringhekel heb aan moment. 

Die boete kwam een paar dagen na het nieuws van m’n hypotheek mannetje dat er écht geen mogelijkheden zijn om dat huis met schitterend vergezicht te kopen, zelfs niet met tonnen (!) aan fictieve overwaarde. Wacht, Tamaar, huis in Nederland? Kom ik zo op terug. 

Dan is Re Attach therapie niet vriendelijk

Of nee, die leuke-koffiedrinkende-niet-binnen-rokende-waarschijnlijk-helemaal-niet-rokende vrouw (zie vorige blog voor meer info) niet. Want dan zeg ik dat ik ga werken. Ervan overtuigd dat dit kan maar help me even met een passend leuk beroep bedenken met avontuur, regelmatig naar het buitenland maar niet als stewardess, heb geen zin in drankjes schenken aan vervelende mensen en na een paar uur gaat het in zo’n vliegtuig stinken naar zweet.

Het grappige van het UWV is dat wanneer je daar enthousiast zit te zijn, zíj juist op de rem trappen voor je. Dus mijn UWV werkcoach heeft mijn re-integratiebegeleider de opdracht gegeven op mij te letten. Ik had er destijds ook kunnen zitten met een fuck my life en graftakketeringhekel aan alles instelling. Dan wordt je “gemotiveerd” met het loslaten van dat rempedaal waar je te lang je voet op hebt leunen alsof het een comfortabel voetsteun is.

Iemand zij laatst dat ik wel het roer in houden moet houden. Duh! Niemand mag met z’n tengels aan mijn roer komen maar het rempedaal had ik niet aan gedacht tot mijn re-integratiebegeleider erop trapte door woorden te noemen, waarvan één in het bijzonder, die me liet wankelen. Alsof ze een noodstop maakte.

Wilskracht

Misschien moet ik deze uitleggen want wilskracht wordt vaak gebruikt als een mooi, krachtig en positief woord. Hm. Ja. Op wilskracht kun je lang je ding doen. Genoeg mensen die hun business baseren op thema wilskracht, good for you als deze succesvol is, maar…

Wilskracht is niet jouw voor eeuwig en altijd brandstof.

Wilskracht is negeren wat je lijf je te vertellen heeft. Laat jou je gevoelens en emoties onderdrukken. Wilskracht is tegen de stroom in zwemmen in plaats van meedeinen op de golven. Het brand je op.

Wilskracht liet me lelijk huilen. Waarom? Wat doe ik op wilskracht? Is m’n gezondheid wel zoveel verbeterd of hou ik mezelf voor de gek? 

Aah, wacht even

Was weer hard aan het werken. Hard bezig met herstel. Hard aan het nadenken. Uit m’n lijf in m’n hoofd geschoten. Daarom heb ik meer klachten. Terugvallen in oude patronen is zo gemakkelijk. Had mezelf losgelaten en mag mezelf weer vasthouden. 

Maar verder is Re Attach kei leuk! Nee, niet. Jawel. Maar iedere week begint een emotionele uitputtingsslag te worden. Gelukkig is de volgende afspraak over 4 weken en zit er een vakantie naar Italië tussen.

Over Italië zei ze ook iets

Ze vroeg me eerder mijn ideale toekomstbeeld te schetsen. Ben visueel ingesteld, een dromerig typje dus ik schetste erop los. Wist niet dat mijn ideale toekomstbeeld later tegen me gebruikt zou worden, maar oké. Zij noemt mijn emigratiewens een vlucht. Hierop reageerde ik niet zodat het kon marineren, herkauwen en vermalen voordat ik haar wel of geen gelijk kan geven.

Vooropgesteld dat als ik de klimaatgoeroes moet geloven en Nederland binnenkort onder water staat, zeker weten dat ik vlucht! Zonder gekheid, ergens heeft ze gelijk. Alleen bedoel ik met vluchten iets anders dan zij. Zij bedoelt dat ik vlucht voor mijn shit. Die 10% gaat gewoon mee. Ik bedoel ermee vluchten voor een gejaagde enerzijds vertrutte anderzijds verhufterde maatschappij die ik niet kan bijhouden, niet wil bijhouden, de overload aan drukte, prikkels, straling, licht, geluid, gif en gebrek aan natuur, rust, verbinding en goed voedsel. Nederland is niet mijn manier van leven. Ik, wat was dat mooie woord… floreer hier niet. Heb gevoeld hoe ik ergens anders wel floreer en als je zoiets hebt gevoeld wil je niet meer terug.

Vroeger

Gingen we op vakantie naar Spanje. Toen ik 13 was voor de verandering naar Italië. Werden bij het appartement geholpen door een Nederlandse vrouw die Italiaans sprak en vond haar fascinerend. We deden dezelfde dingen als in Spanje: wandelen over de boulevard, naar het strand, af en toe een kerkje – iets wat ik toen super stom vond en nu sta ik iedere vakantie kaarsjes te branden in een kerk – maar Italië voelde anders. Eenmaal thuis had ik verdriet. Heimwee naar Italië.

Door m’n werk kwam ik nog ’s ergens. Het was in Hong Kong dat ik m’n ouders belde met de mededeling hier te blijven wonen. Ging dat even later op Curaçao doen. Helaas veel te kort. In het vliegtuig naar huis zat ik al te huilen. En terwijl mijn ouders me van Schiphol haalde, blij dat het gezin weer compleet was, zat ik achterin de auto m’n tranen inhoudend, naar een grijs land starend, daar uitgebreid de tijd voor in de file, mezelf afvragend waar de fuck we mee bezig zijn in Nederland waar alles snel moet, gehaast, gejaagd. Dat vond ik destijds al. Toen ging ik mee in dat ritme.

25 jaar later wil ik hier niet meer in meegaan

Mijn lichaam weigert. Het is niet mijn ritme. Ben ik dan aan het vluchten voor m’n problemen of ren ik ergens naartoe waar ik hoor te zijn? Is leven in Nederland dan niet op wilskracht? En hoe erg is vluchten naar een land dat je thuis laat voelen? 

Ik las onlangs de tekst van een geëmigreerde, op vakantie hier: Nederland voelt als een lange inademing en kan niet wachten tot ik weer kan uitademen.

Dank je wel, precies dit

En laten we wel wezen, emigreren klinkt groots en meeslepend – oké, dat is in zekere zin ook – maar als we het iets kleiner maken is het gewoon een verhuizing naar een ander land. En mocht dat toch niet passen, kan ik altijd weer terugkomen. Of, zoals m’n moeder afvraagt: “Maar wat als ze tegen die tijd je paspoort afpakken en je niet meer terug kunt komen?” Mam, zie het als een teken van het universum. Dan is Nederland sowieso niet het land waar ik thuishoor. En wie weet zijn er dan geen grenzen. Is Europa eindelijk één. Alleen is de reistijd naar m’n huis iets langer maar het voordeel is dat je mag blijven slapen.

Grappig dat zij sinds die vakantie in Italië sprak over hoe ik daar zo paste en hoe stom het nu is. Tuurlijk weet ik waar dit vandaan komt. Is haar manier van zeggen dat ze me zal missen. Terwijl ze zelf 8 maanden per jaar met de camper toert, vind ze het geruststellend dat haar kinderen in Nederland zijn.

Ze is niet de enige

De meesten reageren niet leuk op mijn ideale toekomstbeeld. Dat is oké. Wel jammer dat dit ook mijn gezinsleden zijn. Snap het wel. Is ook lastig als ik de enige ben die ziek was en daardoor oude vergeten en nieuwe inzichten heb verkregen terwijl zij een zeer fijn leven leiden in Nederland. Hen maakt het niet uit dat hier een courgette nergens naar smaakt. 

Dus ook al zou het vluchten zijn, ik kan het niet. Daarom stelde ik mijn re-integratiebegeleider/remspecialist de vraag of ze me kon helpen aan een avontuurlijk beroep waarbij ik naar het buitenland kan. Daarom gingen we kijken naar een huis met schitterend uitzicht. Je bent alleen de rest van je leven een godsvermogen aan het betalen voor een paar stenen. Nóg een reden om te vluchten. 

Wellicht kan ik manlief voorstellen een latrelatie aan te gaan met een iets langere afstand. Happy wife happy life, toch?! Of zitten daar grenzen aan? Ik denk dat deze vraag ook retorisch is.

Houdoe hè!