Voel de angst, doe het toch – Susan Jeffers

Tuurlijk ga ik geen herleerde dingen, zoals voelen, wegstoppen voor €5,50 per uur. Hoewel lastig, want ze zijn zo leuk, zijn roze brillen er ook om soms afgenomen te worden.

Toch geen actie

Bijna 3 jaar thuis heeft ervoor gezorgd dat drempels steeds hoger worden en lastig overheen te stappen. Dat dit mij zou treffen had ik niet verwacht. Roep al maanden dat ik graag iets wil doen, erg intrinsiek gemotiveerd lijk ik toch niet. Mijn brein met die gecreëerde schijnveiligheid wint iedere keer. 

Kreeg een spreekwoordelijk schop onder m’n kont van mijn UWV werkcoach en had ‘m nodig om de eerste stappen te zetten. 

Als ik ga ga ik 

Uitgezocht welke bedrijven met vrijwilligers werken, dat gelegd naast dingen die ik leuk vind, bijvoorbeeld planten maar met het tuincentrumbezoek paar maanden terug nog vers in m’n geheugen dit overgeslagen. Hou van lezen. Ging naar een winkeltje die tweedehands boeken verkoopt wat enkel door vrijwilligers wordt gerund. Toen ik binnen stapte wist ik gelijk dat dit ‘m niet zou worden. Net zoals ik dol ben op de Kringloop, trek ik de geur die er hangt niet perse heel erg en daarom zal ik daar geen vrijwilligerswerk doen. Diezelfde geur hing in dit winkeltje. 

Als koeien knuffelen een beroep zou zijn is 60 uur werken geen probleem. De mooiste plek van Eindhoven is stadsboerderij de Genneper Hoeve. Je voelt de geschiedenis. Rust. Natuur. Kippen, varkens en koeien. Er is een winkel en een proeflokaal. Ze werken met vrijwilligers, mensen die re-integreren of een afstand hebben tot de arbeidsmarkt. Lijkt me een mooie plek om te starten. Je kunt het beste een e-mail sturen naar de boerin, was de reactie.

Deed ditzelfde bij het cultureel- en kunstcentrum. Werd bij binnenkomst vrolijk van de kleuren, fijne speer en een bar in het midden – mag ik hier alsjeblieft biertjes tappen? – Er zijn tevens betaalde functies en hoe makkelijk is het om vanuit een vrijwillige functie door te stromen naar een betaalde? Ook hier de mededeling dat ik een e-mail moet sturen, nadat ze had verteld dat er genoeg te doen is en dat ik wel een beetje stressbestendig moet zijn.

Bij dat woord een kleine glitch in m’n hoofd. Heel even, maar hij was er. Ben 0,00012% stressbestendig. Ik zou kunnen vluchten of vechten als de nood echt is maar ben niet stressbestendig op de werkvloer, wil dat ook helemaal niet zijn. Sta er even bij stil: stressbestendig moeten zijn op de werkvloer. Da’s raar. Zijn we helemaal niet voor gemaakt (denk aan die tien miljoen chronisch zieke Nederlanders). Uit je huis vluchten als dat in brand staat of een kerel die geen nee hoort helemaal naar de getver slaan, daarvoor is stress. Niet voor je fucking werk!

Toen viel een kwartje

Dat weer te maken heeft met het kwartje wat maanden terug viel. Ik neem je mee. Ben lang genoeg geheimzinnig geweest hierover. Denk dat ik niet durfde te delen omdat ik inmiddels al zoveel heb geroepen wat ik zou willen doen. Mensen begrijpen dit niet en ik heb niet altijd zin hierover commentaar te ontvangen, laat staan mezelf te verdedigen.

Ben niet iemand die als kind riep: Later als ik groot ben word ik piloot. Heb nooit geweten wat me echt past en vond dit moeilijk totdat ik wist dat ik het niet hoef te weten of vijftig jaar hetzelfde hoef te doen. Mijn leven is zoveel fijner met deze wetenschap. 

Tijdje terug ging ik voor morele steun mee met een vriendin die een tatoeage liet zetten bij een zaak die me verraste. Een wezenlijk verschil was dat de artiest enkel met een naald tatoeëerde. Handpoke wordt dit genoemd. De shops waar ik veelal ben geweest zijn standaard tattooshops, zeg maar bruin café, harde rockmuziek, machinaal tatoeëren, hoog in mannelijke energie. Dit was anders. ‘K zeg niet dat het helemaal mijn ding was maar mijn hoofd begon te ratelen. Kreeg inspiratie.

In gedachten was ik mijn shop aan het inrichten. Dat mensen bij mij een zen-gevoel en warmte ervaren. Het zal gezellig en fijn aanvoelen. Een tikje spiriwiri maar geen zweefteverij. Mensen die bij mij komen mogen vertragen. Naar huis met een betekenisvolle herinnering, geprikt in het lijf. 

Er kwam zoveel samen

Heb nooit aan dit beroep gedacht omdat ik niet goed kan tekenen. Niets ten nadele van deze artiest maar met een fancy digitaal (voorgeprogrammeerd – toch weer AI -) tekenprogramma was ze aan het overtrekken. Dat lukt me ook nog wel. Deed dit als kind al toen ik in m’n modeontwerpster era zat. 

Zonder echte kunstenaars tekort te doen – niet iedere tatoeëerder is een kunstenaar – heb ik de arrogantie te denken dat ik er goed in zal zijn. Of zelfvertrouwen, klinkt liever. Ik denk dat iemand met een timmermansoog, creatief denken en 2 rechterhanden, prikken goed zal afgaan.

Handpoke tatoeëren dus

Zag haar bezig en bedacht dat dit prikken zó mindful moet zijn. Dat je met de hand bezig bent op iemands huid. Vond het intiem, spiritueel. Prachtig. Uit je hoofd, in je lijf. In stilte. Eigen baas. Eigen agenda. Spelen met creativiteit. Bezig met mensen, één op één dus niet met velen. En kan er wel voor blijven wegrennen maar heb toch een ernstige vorm van het helperssyndroom. Dus als ik zin heb in diepgaande en tikkeltje coachende gesprekken, dat dit kan en wanneer m’n hoofd er niet naar staat, dan niet. Kan dit overal ter wereld doen. Met het avontuurlijke oog op de niet-uitsluitende-wellicht-mogelijk-misschien-emigrerende toekomst niet geheel onbelangrijk. 

Prikkend. Prikkelend.

Waar ik van m’n UWV werkcoach een week moet meelopen om zeker te weten dat ik dit over 5 jaar nog leuk vind – terwijl ik dus niet iemand ben die deze zekerheid kan bieden en de enige zekerheid die we hebben is dat niets zeker is. Laat los die 5 jaar! – Laat niemand mij een kijkje nemen in hun keuken omdat het één op één behandelingen zijn zonder storende meekijkfactor en er zal wellicht iets van concurrentieangst meespelen.

Waar kan ik dan beter vrijwilligerswerk doen dan in een tattooshop?! Dan kijk ik mee terwijl ik ook iets nuttigs doe voor hen.

Aangezien de shop die ik wil creëren niet bestaat in Eindhoven –  heb marktonderzoek gedaan voor m’n bedrijfsplan en er ligt een gat in de markt dus nóg een plus – Liep ik binnen bij een shop die een beetje in de buurt van mijn idee komt om, je raadt het al, te horen: stuur maar een e-mail.

Zou leuk zijn

Het is niet dat ik had verwacht dat men de rode loper voor me zou uitrollen en mij op blote knietjes zou bedanken dat ik hen als uitverkorenen heb gekozen om mijn tijd en energie aan te schenken, maar blijkbaar was ik naïef te denken dat het laagdrempelige aan vrijwilligerswerk zou zijn dat je ergens naar binnen stapt, mensen je graag zien en dat je gewoon kunt beginnen.

Vind dit gedoe. Geen zin in gedoe. Ik hoor niet te initiëren. Toch mailtjes gestuurd want hoe weten deze bedrijven anders van mijn bestaan en welwillendheid gratis voor hen te werken? 

Komt mijn brein weer:

Het leven hoort leuk te zijn als je het juiste pad bewandeld. Als het zo moet, is dit het juiste pad? Er is een juiste tijd voor alles, is dit de juiste tijd?

Ik wacht al weken op twee van de drie reacties.

Verwacht men dat ik nogmaals langskom of mailtjes typ – met m’n middelvingers dan – om te tonen dat ik écht geïnteresseerd ben? Heb van m’n Human Design coach een handleiding over mezelf gekregen waarop staat: Play hard to get. Ze heeft dit extra belangrijk gemaakt door deze woorden dik te drukken. Met nogmaals langsgaan of mailen ben ik niet echt hard to get aan het playen. 

Mijn veilige coconnetje waar geen angst is voor afwijzing en deze ingewikkelde wereld is dan toch fijner. 

De boerin reageerde

Niet veel later had ik een kennismakingsgesprek tussen de varkens – vind dit dan niet stinken – De boerin had aan een half woord genoeg. Fijn. Het woord stressbestendig is ook niet gevallen. Dus heb tegen mijn brein gezegd, die ondertussen naar allerlei uitvluchten aan het zoeken was, dat ik hier ga starten en zin heb in wat de onbekende toekomst brengt.

Misschien komt er nog reactie van de anderen, misschien niet. Sommige deuren blijven gesloten omdat het niet mijn deuren zijn om te openen en het is ook niet dat ik zoveel energie heb om gelijk bij meerdere bedrijven te re-integreren. 

Houdoe hè!