De eerste keer

Het was de eerste keer zonder zoonlief op vakantie en de eerste keer in de regio Abruzzo. Schitterend! Dacht altijd dat hoe zuidelijker je gaat, hoe geler en meer verdort alles is. Heb me verbaasd over hoe groen het er is. De veelheid aan bergen, bomen, boomsoorten en hoe mooi blauw en helder het zeewater is. In de winter ligt sneeuw en kun je er skiën. Ook is het nog niet doodgegooid met toeristen.

Gaat gek klinken want ik had juist behoefte aan daar waar massatoerisme niet te vinden is, tegelijkertijd maakte dit het ook saai. Hou van oude dorpjes en straatjes. De oude gebouwen met eenmanszaakjes waar iemand een ambacht uitoefent of net even andere kleding verkoopt dan Zara. Oude dorpjes en straatjes zijn schitterend maar als er geen bedrijvigheid is en bijna geen mensen zijn, is het schitterend saai.

Dus werd het eat, sleep, beach, repeat

Ook niet verkeerd als je onderkomen en uitzicht zijn zoals op de foto. Ik werd vloeibaar. Letterlijk deinend op de golven van de zee. Op blote voeten in het zand. Hou van strand waar de natuur nog natuur mag zijn zonder dat het wordt opgeslokt door strandbedden, parasols en coco hier coco daar. En waarom vergeet ik telkens wat de zee en het strand met me doen? Het is plezier, zorgeloosheid, genieten en helend op zoveel vlakken. Dus keek ik ook op Funda. Dat fijne plekje in Nederland niet gevonden maar sta open voor tips.

Terwijl ik al langer uitkeek naar een vakantie alleen met manlief en zoonlief begin dit jaar aankondigde niet mee te gaan voelde ik de navelstreng toch pijnlijk scheuren. Op vakantie moest ik wennen aan een andere dynamiek. Weet niet of dit een ding is die alleen ouders met één kind ervaren of dat ook het geval is met meerdere kinderen maar wij zijn als drie-eenheid op elkaar ingesteld. Na de gewenning was met z’n tweeën weg ook heerlijk. We maakten opnieuw verbinding. 

Heb ontdekt waar mijn kracht ligt. Waar ik écht in uitblink en vast en zeker tijdens ieder functioneringsgesprek veren in m’n kont gestopt krijg: vakantie vieren. Kunnen we hier alsjeblieft een beroep van maken?

Thuiskomen was een harde landing

Heb getwijfeld dit te delen. Omdat men het prettiger vindt als het gewoon goed gaat en de toon positief is. Terugkerende klachten zit niemand op te wachten. Ik ook niet. Vooral niet als het maanden stationair liep, ik me op vakantie zo zalig voelde en m’n pijl had gericht op één focuspunt wat werk betreft. Bij thuiskomst een cursus voor uitzocht. Bedrijfsnaam bedacht. Zelfs een bedrijfsplan opgesteld. Toen kwamen klachten in hevigheid terug. Lag overdag weer in bed. Laatste keer dat ik dit deed keek ik kerstfilms en die bewaar ik toch echt tot oktober, november. 

Een beetje terugval heb ik geaccepteerd, hoort bij m’n 90/10 theorie – waarin ik 90% van de tijd een fijn leven heb ook al doe ik niet helemaal mee en dit 10% van de tijd lastig vind – deze 10% is lastiger. Omdat m’n vakantie zo fijn was en dat gevoel, poef, weg is. Omdat ik wat klachten betreft terug de tijd in werd geslingerd. Zelfs nieuwe klachten, misschien niet long covid, maar ze houden me van de straat en daardoor m’n abonnement bij de huisarts nieuw leven in geblazen.

Irritant ook dat m’n re-integratiebegeleider me weer afremt terwijl ik enthousiast vertel te weten wat ik ga doen. En hoezo ben ik hier niet eerder opgekomen?! Zit bijna 30 jaar aan de andere kant van het vak. Eigen baas, eigen tijd indelen, bezig met mensen maar niet te diepgaand als ik er geen zin in heb, kan m’n creativiteit erin kwijt en hoef er niet jarenlang voor naar school. Ik wil je trots m’n bedrijfsplan laten zien! Zij: ga eerst maar ’s een dagje meelopen. Ik: ugh, heb ruim 50 uur “meegelopen” en ik moet het zelf doen en ervaren, van meekijken ga ik niet zekerder worden dat dit hét is en dit hoeft hét ook niet te zijn maar het lijkt me een fantastisch startpunt. Zij: en nog belangrijker, ga eerst maar ’s met een arts uitzoeken waar je nieuwe klachten vandaan komen.

Knak

Daag feestvreugde. Mag enthousiast aan iets nieuws beginnen en een verslechterde gezondheid niet naast elkaar bestaan? Ben nog steeds van mening dat een project, (vrijwilligers)werk of wat dan ook, samen kan met een (chronische) aandoening. Deze afleiding is juist goed omdat je anders vooral bezig bent met een fuck-my-life-ik-heb-zo’n-zwaar-leven-en-alles-is-kut.

En laten we die mind-body visie niet vergeten

(Schreef hierover: long covid delen 1 tot en met 4) Wat was eerder? M’n lijf met haar klachten of m’n brein die m’n lijf deze klachten geeft om me veilig thuis te houden? Daarom zelfs nieuwe klachten bedenkt want hoho Tante To, wat ga je doen met die cursus en fancy bedrijfsplan van je? Blijf lekker thuis meid, is veilig, weet je nog? 

Hoe meer je weet, hoe minder je weet

Ik weet niet helemaal zeker of ik moet luisteren naar m’n lijf en rustiger aan doen of toch even moet pushen. Ben in de war. Weet niet meer of ik op wilskracht iets nieuws wil aangaan omdat dit moet of omdat ik écht zin heb in iets nieuws. Hier kom ik achter door íets te doen. Of moet ik toch weer geduldig zijn en komt het vanzelf?

Het maakt me emotioneel instabiel.

Sinds ik terug ben

trek ik de drukte in het verkeer niet. Waarom hier niet en in Rome wel? Terwijl alles en iedereen daar door elkaar rijdt, geen knipperlichten gebruikt en het me niet uitmaakt. Waarom is rijden op een berg vol haarspeldbochten een mindfulness oefening en de rondweg van Eindhoven stress en error? Waarom moest ik op zondagmiddag planten kopen in een tuincentrum terwijl IEDEREEN op zondagmiddag planten koopt in een tuincentrum? En waarom kun je me wel in het epicentrum van een wereldstad zetten en los ik er heerlijk in op maar geeft een tuincentrum stress en error?

Is het de gejaagdheid van de Nederlander an sich? Waarom voel ik die gejaagdheid? Waarom ben ik gevoelig? En waarom wil ik mezelf met m’n gevoelige gevoelens helemaal omarmen? Soms vind ik het jammer dat ik dit niet meer de kop kan indrukken zoals ik het overgrote deel van m’n leven deed.

Mis Harrie ook meer dan anders. Dacht dat m’n tranen op waren. Waar ik wandel herinnert me aan hem. Ik wil hem gewoon nog één keer knuffelen. Waarom is Loulou geen knuffel poes? Waarom is het knuffelen van manlief toch echt anders dan een huisdier, op de veelheid aan haren na dan? 

Maak me zorgen. Om m’n gezondheid. Om m’n zoon wanneer ie later thuis is dan gepland, ik hem bel – I know, niet te doen dit – en wanneer ik direct zijn voicemail krijg van het ergste uitga. M’n brein schiet in de stress waardoor die cortisol als een malle door m’n lijf giert en ik dit hele proces niet kan wegademen of mediteren.

Relativering foetsie. Paniek. Spetterpoep. Janken. 

Misschien moet ik toch wat natuurlijke stofjes innemen om dat stresshormoon te kalmeren. Was met suppletie gestopt omdat het menselijk lichaam een prima zelfherstellend vermogen heeft – een beetje overbezorgde moeder zijn is één ding – maar deze fysiologische circus toont dat er ergens iets niet helemaal lekker zelfherstellend bezig is.

Let’s go traag

Het was niet door de huisarts of re-integratiebegeleider dat ik accepteerde langzamer aan te doen maar op advies van de klankschaal. Huh? Aan de hand van wat mijn lichaam via een klankschaalmassage doorgaf terwijl die vrouw niets van me wist dus zal ze het inderdaad via de klankschaal van m’n lijf hebben doorgekregen, doe ik langzamer aan. Denk dat ik omval van traagheid als ik nog langzamer ga, maar oké – ik zwelg in zelfmedelijden, laat me maar even, weet dat ik dit alleen kan schrijven omdat ik richting 90% ga, in die 10% fase ben ik niet zo van het delen van mijn issues, helemaal niet met een knipoog – 

Binnenkort zie ik m’n re-integratiebegeleider. Ga uitleggen dat het één het ander niet hoeft uit te sluiten en presenteer alsnog mijn bedrijfsplan. Het is namelijk de eerste waarin ik zin had om te maken. 

Houdoe hè!

PS: nou niet boos worden op mijn re-integratiebegeleider. Ze is lief, eerlijk, zacht confronterend, heeft echt het beste met me voor en voor haar moet het ook verwarrend zijn om in 6 maanden tijd te horen dat ik dan weer trouwambtenaar wil worden, yogadocent, een edelstenenwinkel of vintage theehuisje wil runnen, een 3-delige kinderboekenserie over Harrie wil schrijven en nu dit weer. En eigenlijk het liefst een kleine verzameling van dit alles. Waarom maar 1 ding doen als er zoveel leuks is?!