She’s like the wind

Vanwege uiteenlopende gedachten staan deze een beetje van de hak op de tak op papier. Dat is voor jou misschien lastig volgen, voor mij best helder. Beetje zoals de surfer op de foto die weet wat te doen in de woeste golven. Alleen zal hij een ultiem gevoel van vrijheid ervaren. Tenminste, dat denk ik bij letterlijk surfen op de golven. Ik doe m’n best op figuurlijke golven. Maar wie weet, ooit toch maar ’s de echte proberen. 

Nog geen bedrijfsplan gepresenteerd aan de re-integratiebegeleider

Niet omdat ik wéér van gedachten ben veranderd maar omdat lichamelijke klachten me bezig hielden. En wanneer tussen klachten en onderzoek zes weken zit heb ik alle tijd om met Google uit te zoeken wat die klachten inhouden. Liep dan ook uiteen van perimenopauze tot zwangerschap en van buitenbaarmoederlijke zwangerschap tot welke muziek wil ik op mijn uitvaart.

In die zes weken werden mijn klachten heviger, m’n buik dikker dus een zwangerschap, al dan niet buitenbaarmoederlijk, was een reële optie. Mijn ongesteldheid zou ook innestelingsbloed kunnen zijn wat op mijn leeftijd gewoon wat langer duurt. En hoe heette dat liedje van Patrick Swazy ook alweer? Die wil ik gedraaid hebben. 

Of zijn het rammelende eierstokken?

Laatst zag ik mijn buren met hun hond en baby wandelen in de avondzon en dat gaf me een gelukzalig gevoel gevolgd door treurnis. 21 jaar na mijn zwangerschap kwam het besef dat ik nooit meer met mijn baby zal wandelen in de avondzon en nooit vond ik hier iets van tot nu. Heb manlief nog even lief aangekeken maar die vind dat ik voor babies bij iemand anders moet zijn.  

Mocht een enkele mannelijke lezer de behoefte krijgen zich te melden, niet doen. Zo leuk vind ik kinderen nou ook weer niet. Behalve de mijne en een aantal anderen zijn er verder veelal draken van exemplaren. En de schoolplein horror, zwemles terror en die zorgen. Nee, dank je. 

Zes week later

Was eindelijk dat onderzoek en terwijl ik in een niet comfortabele houding lag werd geconcludeerd dat er geen (buitenbaarmoederlijke) zwangerschap of levensbedreigende situatie gaande was, alleen een erg beweeglijke darm en dat veel mensen juist blij zouden zijn met een overactieve darm (wordt weleens gedacht dat overactieve darm gelijk staat aan snelle spijsvertering en dat gelijk staat aan slankheid). 

Mag hiervan niets vinden omdat zwaarlijvigen pas écht gepest worden

maar gelukkig mag ik op deze plek alles vinden. Ik denk dat men niet begrijpt dat body positivity twee kanten op werkt. Hoe mensen ongegeneerd hun mening ventileren tegen gewoon slanke mensen, is het andersom not done. Aanhoren dat mensen mij mager vinden, te dun, knokerig, botterig. Mensen die een knuffel geven en met vies gezicht zeggen: “ieuw, wat een botjes bij jou”. Da’s ook niet lief hè. Ook in mij zit een klein meisje zich afgewezen en verdrietig te voelen.

Komt op hetzelfde neer als: goh, heb jij weer veel taartjes op je heupen gesmeerd. Jij bent net zo breed als dat je hoog bent.

Omdat inmiddels het straatbeeld volgevreten vet is is een slank persoon niet meer gewoon slank maar dun, mager, botterig of een knook met een eetstoornis. Dat vind ik dus stom. 

Onderzoeken achter de rug

Met de conclusie dat ik hypochondrie heb. Mijn brein heeft van niets iets gemaakt om me veilig te houden. Het is duidelijk dat het tijd wordt dat ik iets ga doen. Tijd spenderen aan leuke dingen, niet aan vertrouwensverlies in m’n lijf door een door het brein gecreëerde schijnveiligheid.

Je zou denken dat iemand met kennis over emoties, zenuwstelsel, limbisch systeem, prefrontale cortex en hersenstam beter zou weten – zou met hulp van ChatGPT best hersenchirurg kunnen zijn… – Er is echter een verschil tussen dingen weten en dingen doen. Structureel doen. Niet af en toe. Daarom mezelf ingeschreven voor een jaarprogramma Voelen voor Denkers (je kunt je nog aanmelden) zodat m’n brein een jaar de tijd krijgt om met nieuwe neuronen nieuwe patronen te maken of ergens nog wat oude nieuw leven in blazen. 

Met deze conclusie ging ik naar de re-integratiebegeleider

Vertelde haar dat het vanuit de grootste liefde voor mezelf tijd wordt dat ik íets ga doen. Ben op een punt geraakt dat ik vanuit overcompenserend voelen een brein heb die overanalyseert en niet meer relativeert en nuanceert. Hiervoor is een medicijn: struisvogelpolitiek, maar dan in liefdevolle vorm; afleiding door het doen van leuke dingen.

Terwijl ik dus net vertelde dat het tijd wordt íets te doen

Toch kortsluiting toen de re-integratiebegeleider voorstelde al over 2 weken af te spreken in plaats van de gebruikelijke frequentie van 4 weken – heb ook een beetje genoeg van praten – Hoezo hebben we ineens haast?! Als reactie op mijn verbaasde blik zei ze dat het wel tijd wordt, met arm beweging van gas erop. 

Snap dat je nu denkt: wat is het probleem, Tamaar, wil je toch, gas erop? Zit een klein half jaar in dit re-integratietraject en continu werd ik afgeremd en ineens laat zij die rem los en drukt het gaspedaal in. Vind dit ingewikkeld volgen en ik ben al niet zo volgzaam. 

Aha, dus zo voelt het wanneer je het roer niet in handen hebt.

Wat een kut gevoel is dat

Bij nader inzien heb ik eigenlijk geen zin meer in dit hele re-integratie gebeuren. In plaats van dat ik me geholpen voel, voel ik me verstikt in een traject waar anderen aan knoppen draaien terwijl zij de illusie wekken dat ik het voor het zeggen heb. Alsof er een micromanager in m’n nek hijgt. Misschien til ik hier zwaarder aan dan een ander in dezelfde situatie omdat dit ooit mijn werk was, wat me ook niet paste. Het is net een clusterfuck.

Hoe kan ik nu bij m’n gevoel blijven en niet initiëren maar reageren? 

En wanneer presenteer ik mijn bedrijfsplan 

Als het UWV een stappenplan heeft bedacht die niet start met het opzetten van een eigen onderneming maar met vrijwilligerswerk? Vrijwilligerswerk is het doel omdat het bijna ondoenlijk is een werkgever te vinden die toevallig leuk en energiegevend werk en collega’s biedt, die mij niet kent en toch het vertrouwen heeft dat ik start met 2 uur theedrinken en vanuit daar fulltime en goed functionerend ga werken. Hoewel fulltime niet gaat gebeuren, zo leuk vind ik werk nou ook weer niet.

Starten van een eigen onderneming vind ik minder gedoe, maar vooruit, laat ik maar gewoon meegaan in dit stappenplan – mezelf filosoferend afvragend of het überhaupt niet een illusie is dat je het roer écht in handen hebt –

Voor vrijwilligerswerk heb ik ideeën maar was toch benieuwd wat er te vinden is dus: Google, kwam met een functie en mijn interesse werd gewekt omdat het een vrijwilligersvergoeding bood van €5,50 per uur, terwijl ik dat bedrijf niet eens leuk vind! Hoi oud en – blijkbaar – hardnekkig patroon van 

Geld verdienen

Hoe diep dat geconditioneerd zit, en wie is er niet groot mee geworden; centjes verdienen. Terwijl €5,50 niets is van wat het was blijkt de hoogte niet belangrijk. Geld verdienen. Zalig.

Zelfs voor €5,50 zet ik mijn roze bril op voor een misschien-overdrijf-ik-een-klein-beetje-met-het-negatieve-gevoel-er-zullen-heus-wel-positieve-punten-te-vinden-zijn-bij-dit-bedrijf blik.

Houdoe hè!