Rust in de tent

Begonnen met re-integreren op de stadsboerderij met links varkens, rechts koeien en in het midden mensen met een hoog aaibaarheidsgehalte. Ze bestaan nog.

Was onlangs bij een concert van Anouk en het leek erop dat aardige mensen een uitstervend ras zijn. Men gaat tegenwoordig niet naar een concert voor de muziek maar om met elkaar te kletsen alsof ze op vrijdagavond een biertje drinken bij de tennisvereniging. Ik denk dat Anouk fantastisch heeft gezongen maar heb weinig verstaan omdat men er doorheen zat te tetteren. En ik vind ook iets van mensen die perse vooraan of in het midden willen staan maar wel 6 keer langslopen omdat ze naar de wc moeten en dit gepaard gaat met vuile blikken, ellebogenwerk, duwen en tenentrapperij.

Zelfs tot het punt dat een vrouw dusdanig werd geduwd dat zij boos werd, ik hoopte dat die duwert woest zou omdraaien, dat ik het voor haar op kon nemen – om conditie op te bouwen boks ik sinds een jaar en met mijn spaghetti armpjes sla ik inmiddels iets meer dan een deuk in een pakje boter – teleurgesteld dat hij niet omdraaide.

Dat ik bezig moet zijn of ik letterlijk stevig op de grond sta en er agressie in mij naar boven komt zijn toch niet de gedachten en gevoelens die je krijgt tijdens een concert? Of überhaupt. Mensen zijn steeds stommer.

Niet op de stadsboerderij

Daar wordt de dag gestart met een dagstart. Niet zo één met spreadsheets en de te behalen targets maar met een kring waarin we elkaar een fijne dag wensen.

Ondertussen leer ik van mensen met een beperking dat zij mijn grapjes niet waarderen, dat zij direct en eerlijk communiceren. Wat eigenlijk best prettig is want het kan maar duidelijk zijn wat iemand nou eigenlijk echt bedoelt en dat als ze je aardig vinden je gaat van “nee, ik heb liever niet dat je me een hand geeft” naar “wil je me een boks geven?” en een week later blij naar me toekomen “leuk dat ik je weer zie Tamara, hoe gaat het met je?” dan smelt ik.

En dat zijn dan de mensen met een beperking?!

Inmiddels zijn we weken verder

Ging ik van 2 uur werken met hoofdpijn naar lachend 3 uurtjes. Toonden oude overtuigingen zich zoals snel en goed willen werken zodat ik tijd over heb voor extra klusjes, waardoor ik werd teruggefloten door m’n lijf en lachend tegen mezelf zei: gaat goed hè, dat vertragen in alledaagse dingen…

En toen de boerin tegen me zei dat ik even moest wachten omdat ze me wat wilde zeggen waren mijn eerste gedachten: kak, wat heb ik fout gedaan? Wil ze me hier niet hebben? Ze vindt me niet passen in het team. Gelukkig herken ik die overtuigingen sneller en kan sneller tegen mezelf zeggen dat als ze me hier niet wil ik hier ook niet hoor te zijn en laat ik even afwachten wat ze te vertellen heeft.

Of ik 6 broden wilde bakken in plaats van 5

Ben nog niet beroepsmatig koeien aan het knuffelen. Mijn werkzaamheden betreffen met name dat wat uit koeien komt; melk. Het koffiezetapparaat, de waterkoker, oven en een gaskookplaat. Deze apparatuur zijn geen hogere wiskunde, toch ervaarde ik dit alsof ze de stelling van Pythagoras waren. Vond het veel. Vond het pittig.

Dat ik om 09.00 uur aanwezig moet zijn vond ik ook iets van. Heb jaren living the slow life geleefd met een zalig vertraagd ochtendritueel. Vroeg opstaan, fietsend door de ochtendspits over de rondweg waren daar geen onderdeel van.

Het went

Behalve de ochtendspits. Mijn werkzaamheden zijn inmiddels routine en heb m’n draai gevonden. Ook al ben ik nu precies waar ik hoor te zijn begint iets in mij onrustig te wiebelen. Of dit ongeduld is of iets anders weet ik nog niet.

Het gaat goed 

Ben een ster geworden in binaire puzzels en verslijt boeken. Had weer zin om m’n interieur te veranderen dus het een make-over gegeven. Heb behangen en geschilderd. Dat mijn brein hiervoor weer ruimte heeft is zo’n winst. Long covid maakt plaats voor andere dingen, zoals creativiteit.

Na die periode van haaruitval dat ik mezelf afvroeg of ik kaal zou worden en waarom dit er ook nog bij kwam, heb ik weer lang haar. Mijn oorpiercings die de afgelopen jaren telkens ontstaken, zijn rustig. Ik draag weer oorbellen. Voor jou futiliteiten. Voor mij signalen dat mijn lijf niet meer overal een ontstekingsproces van maakt.

Geeft aan dat er rust in de tent is

Onlangs had ik een verjaardag en dit was de eerste in 3 jaar waarin ik zin had om naartoe te gaan. Voor het eerst in 3 jaar was ik ik. Ik was grappig – al zeg ik het zelf – Ik was adrem. De afgelopen jaren was ik er wel maar ook niet. De matte versie van mezelf die ja en nee knikte waar nodig. Ik gaf antwoord maar meer oppervlakkig en sociaal wenselijk. Geen rekenkracht om mijn kennis of mening te delen. Dit is voor anderen misschien prettig maar is niet helemaal wie ik ben. Na die verjaardag had ik zelfs energie over! 

Het is héér-lijk om me op die momenten als mezelf te voelen

Ik sport zelfs weer 4 á 5 keer per week. Mocht je – net als ik – denken dat ik nu een goddelijke sixpack heb, helaas. Das war einmal. Men spreekt van muscle memory maar ik denk dat mijn muscles dementie hebben. En nu hoor ik natuurlijk te zeggen dat je sport voor je gezondheid en omdat het leuk is bladiebla maar eerlijk, ben iemand die ook graag visueel resultaat boekt en zie hooguit 2 blokjes, met de juiste belichting. Nu dat uitblijft mis ik de tijd waarin ik een week op m’n eten hoefde te letten, een beetje fitness en ik op de cover van Men’s Health kon* 

Je moet in het leven niet telkens achterom kijken

Maar soms is het niet verkeerd om even stil te staan bij waar je vandaan komt. In mijn geval werd 3 jaar terug door mijn Fitbit haren wassen als workout gezien en moest ik hiervan 3 weken bijkomen. Horizontaal in bed. Totaal uitgeput. Dit is geen grapje die ik een beetje overdrijf. 

Dat ik nu én 3 uur per week vrijwilligerswerk doe én me door de ochtendspits begeef én puzzel én lees én blog én de interieurstylist uithang én het huishouden en boodschappen doe én Italiaans leer (niet alleen een streak van 500 dagen Duolingo, ook in een echte klas met echte klasgenoten echte leraar en echt huiswerk) én wandel én sport én een re-integratietraject volg én afspreek met een vriendin én op een verjaardag zo af en toe als mezelf uit de hoek kom is zo’n vooruitgang dat ik het missen van een sixpack voor lief neem. Voor nu.

En nóg zijn er mensen die dan vragen wat ik de hele dag doe en dat ik wel iets van een opleiding moet volgen. Snap je dat het voor die mensen beter is dat ik met lipgloss op zak loop en niet met één van de vijf wapens waarmee ik ooit heb leren schieten?

En nóg wil ik mezelf verantwoorden tegenover die mensen.

Dat is misschien nog stommer

In ons leven is alleen al vertraagd zijn in alledaagse dingen een monsterklus. Misschien maak ik hiervan wel m’n missie en ben degene die een ander hierin opleid in plaats dat ík “iets van een opleiding” volg.

Het gaat goed , 

Er zit ook een stemmetje in mijn hoofd die zich afvraagt of het wel echt goed gaat. Of ik niet terugval in klachten want terugvallen is typisch long covid – zit pas op 3 uur hang die slingers nog niet op – Of ik mezelf niet voor de gek hou omdat ik me na die hypochondrie fase een te harde schop onder m’n kont heb gegeven. Dat ik ben teruggevallen in oude gewoonten, niet meer voel met m’n lijf maar leef vanuit m’n hoofd. Op wilskracht. 

Deze onzekerheid is als balanceren op een koord op 10 meter hoogte in een circustent. En hiermee maak ik een cirkel mooi rond want had ooit loopbaancoaching en uit een test kwam het beroep circusartiest als meest passend naar voren. 

Houdoe hè!

*Werd eens op m’n vingers getikt door iemand met een chronische ziekte jij-altijd-met-je-sixpack-er-is-meer-in-het-leven-dan-dat. Voordat die tikkende vingers weer mijn kant op komen; laten we met elkaar afspreken dat bewust zijn van het feit dat een goede gezondheid geen vanzelfsprekendheid is en tuurlijk belangrijker dan een sixpack én het ambiëren van spierdefinitie omdat je het gewoon mooi vindt hoe het menselijk lichaam gebouwd is met haar schitterend lijnenspel én erover klagen dat deze ambitie perimenopauze wise fucking lastig is naast elkaar kunnen bestaan. Joe houdoe!