Bestemming onbekend

Wist jij dat de fase waarin het niet meer is zoals het was en het nieuwe nog niet helder is een woord heeft? Iemand wees mij hierop: liminaliteit. Liminaliteit is de tussenfase. Dus voor iedereen die het oude heeft losgelaten maar nog geen duidelijk toekomstbeeld en deze fase ingewikkeld vindt, dit heeft een woord. Je bent niet raar. Je bent niet alleen. De weg ernaartoe is misschien een beetje hobbelig maar zodra je er bent wordt het kalmer. Beloofd!

Het is zelfs prettig, bestemming onbekend

Manlief liet me een filmpje zien waarin hij meedeed met verschillende doelgroepen, bij Knakmoment, van een oefening met (soms) lastige vragen, zoals: heb je weleens paniekaanvallen gehad, ik los mijn problemen liever zelf op, ik schaam me voor wat ik heb meegemaakt, ik voel me weleens eenzaam en als iemand deze met ja beantwoorde moest hij in het midden staan (#jebentnietalleen).

In gedachte beantwoorde ik deze vragen en kwam tot het besef dat ik, in tegenstelling tot een paar jaar terug, nu niet zo vaak naar het midden zou lopen omdat ik de afgelopen jaren op meerdere fronten hard aan mezelf heb gewerkt. Als men mij vraagt over long covid krijg ik regelmatig zielige blikken, lief bedoeld uiteraard. Ik kan nu zeggen dat ik blij ben met hoe de afgelopen jaren, hoe pijnlijk, ziek en moeilijk, ook fantastisch waren.

Het heeft me mezelf gebracht

Voor mij is de bestemming inmiddels helder. Een bestemming waar ik nu wel om hulp vraag, wat niet wil zeggen dat die hulp ook komt.

Ik vroeg het UWV om hulp bij de opbouw van mijn re-integratie uren. De reactie was dat het meenemen van mijn cv nu niet zinvol is omdat ik te weinig uren maak op de Stadsboerderij. Kan hiervan vinden wat ik wil maar ik dacht, oké, dan ga ik ergens uren opbouwen met een meer passend toekomstperspectief. Dus heb diverse schildersbedrijven met behangdiensten en zzp behangers benaderd, om hulp gevraagd in ruil voor gratis handjes. Heb het eerder met je gehad over hoe lastig het is vrijwilligerswerk te vinden – op de bedrijven na waar voornamelijk met vrijwilligers wordt gewerkt, echter zijn deze niet passend in mijn toekomstbeeld – terwijl je toch zou verwachten dat dit niet ingewikkeld hoeft te zijn. 

Mag jij raden of en wat voor reacties ik heb ontvangen.

1. één hele reactie. En deze ga ik quoten:

“In je cv zie ik geen ervaring als schilder of als behanger, en ook geen opleiding in die richting. Vandaar ook dat ik denk dat het niet past”.

Kijk, dat ik aan mezelf heb gewerkt wil niet zeggen dat ik niet meer kan ontploffen. Ben tenslotte ook nog steeds een rooie. Wij spuwen vuur. Het verschil is dat ik deze boosheid er even lekker uitgooi in plaats van opkrop en in plaats van op die e-mail reageren, ik dat niet meer doe. Sterker nog, ben er weer wat wijzer van geworden. Toch fijn om te weten waar de term Lul de behanger vandaan komt?

En het UWV dat nog net niet steigert bij het horen van mijn plannen en de vraag of ik een behangcursus van één dag mag doen. Niet dat ik perse die cursus wil doen maar ik leef in een maatschappij die denkt dat als je er geen papiertje voor hebt je het ook niet kunt. En oké, nu doe ik maar wat, een beetje kennis en technische scholing vind ik zelf fijn. Het UWV vindt het ingewikkeld. Stotter stotter. Is er marktonderzoek gedaan? Is hier vraag naar? Past dit wel binnen de vastgestelde beperkingen (oftewel: de functionele mogelijkhedenlijst)? Dit moet eerst worden overlegd met de arbeidsdeskundige.

Dat is dezelfde persoon die mij zo’n 1,5 jaar geleden een half uur heeft gezien. Wie denk jij dat beter kan bepalen wat momenteel passend voor me is, zij of ik?

Het is alsof het Universum met neonborden langs de kant van mijn pad staat: Fuck ‘m! Begin gewoon voor jezelf. Loondienst past je niet. Ga spelen met behangplak

En als het niks wordt, ga ik toch gewoon weer iets anders doen. Dat doe ik namelijk al mijn hele leven. Sinds juni voel ik dat het tijd wordt om ergens mee te starten. Het maakt bijna niet uit met wat maar, toegegeven, behangplakken voelt beter dan handpoken. Manlief zei dat ie mij in mijn coachingdagen niet zo blij heeft gezien als nu.

Sinds juni vorig jaar wordt ik gevoelsmatig tegengehouden door de instantie die ook vindt dat ik in augustus dit jaar € 1.400 moet bijverdienen wil ik aanspraak blijven houden op de WIA. Diezelfde instantie die meedogenloos gaat zijn als me dat in augustus niet is gelukt. Ik kan dit niet recht lullen.

Als woorden niet werken, dan maar daden

Ben begonnen. En het voelt goed. Ik zie het in m’n ogen. Een vuurtje wat ik lang niet heb gezien. Deze behangplak era maakt iets in me los dat ik blijkbaar blij word bij het unboxen van een gereedschapstrolley. Dat ik in bouwmarkten verschillende Stanleymesjes vasthoud om te ervaren welke nou het lekkerst in de hand ligt. Probeer verschillende behangplaksels uit om te kijken welke het beste en fijnste plakt. Kijk instructievideo’s van een Engelse behanger die tips geeft die ik maar één keer hoef te horen om ze te begrijpen, in plaats van dat iets na zes keer uitleggen nog geen kwartjes laat vallen. Het gaat simpel. Het gaat vanzelf. Ik heb plezier. Heb kleding aangeschaft. Tuurlijk niet die standaard bouwvakkerstenuetjes. Hallo, ’t moet wel een beetje fancy zijn.

Achter de schermen ben ik druk met bouwen aan mijn behangplak imperium. Domein, website, socials, branding en uiteraard de naam. Oh, die naam. Ik ben iemand die de opties deelt met mensen om vervolgens mijn eigen plan te trekken. Alsof ik marktonderzoek doe omdat ik nieuwsgierig ben maar te eigenwijs er iets mee te doen. Het is een naam geworden die bij de één een lach op het gezicht, zelfs tranen over wangen liet rollen en bij de ander – oké, bij meerderen – op weerstand stuitte en ik ga ‘m met verve dragen: 

P L A K P O E S

Ben vaker onderschat. Zo was er ooit een trainer die Marit beter vond in wedstrijd turnen. Toch was het niet zij die door PSV werd gescout. Was er een mentor die uitlachend zei: jij, met je lbo uiterlijke verzorging, dat gaat je niet lukken. Maar later wel trots verkondigde dat er ooit een meisje was die van die pauperschool – oké, pauperschool heeft ie vast niet gezegd, het was in de strekking om aan te tonen dat als je iets écht wilt dit ook lukt, ondanks afkomst/achtergrond – naar de Marine ging. Diezelfde Marine die me tijdens m’n opleiding adviseerde van dienstvak te veranderen omdat Verbindelaar te hoog gegrepen was.

Ben vaker niet begrepen en dat is helemaal oké. Minder oké is dat ik was vergeten dat ik mezelf niet hoef uit te leggen.

Was mijn middelvingers kwijtgeraakt maar heb ze gevonden

Ook al is het met de beste bedoelingen en denken zij dat het voor mijn eigen bestwil is om goed te onderzoeken of ik in staat ben te behangen, het UWV gaat mij niet meer tegenhouden. Deze bal rolt en rolt lekker.

Maar even; Liebe Leute van het UWV, de overleggen tussen werkcoach – die mij er notabene op attendeerde gebruik te maken van het opleidingsaanbod via UWV – en arbeidsdeskundige zijn duurder dan die hele behangcursus.

Houdoe hè!