Alles komt goed
Het voelt als een fase die wordt afgerond. Long covid verdwijnt naar de achtergrond en de “klachten” die ik overhoud waren er misschien altijd wel.
Het duurde ook even voordat ik doorhad m’n echte zelf te hebben verstopt om schijnveiligheid te creëren.
De afgelopen tijd heb ik missende puzzelstukjes van mezelf gevonden die ik weloverwegen achterlaat of meeneem. En kom ze nog tegen. Stukjes waarvan ik niet eens wist dat ik ze miste tot iets of iemand me erop wijst. Zo kom ik steeds meer tevoorschijn als mezelf, meer trouw aan mezelf, neem meer ruimte in en laat het bij de ander of ze met me meegaan of niet.
Deels zit ‘m in leeftijd. Veel vrouwen in deze fase en niet alleen in deze, heb Italiaanse les met voornamelijk gepensioneerden en zij beamen dit dus we kunnen wellicht spreken van een fase die blijvend is of in ieder geval jaren duurt, hebben dingen overeen: zijn ongefilterd, geen zin in bullshit en willen ruimte
Ook fysiek zijn fases afgerond
Mijn re-integratiebegeleider verraste me door te zeggen dat het traject ten einde liep. Maar ik kan niet zonder je, zei ik. De maandelijks mentale apk’tjes kan ik iedereen aanbevelen. Omdat ik niets onbesproken liet was ze zoveel meer dan mijn re-integratiebegeleider.
Nog iets wat deze fase afsluit is de verkoop van mijn elektrische fiets. Kocht ‘m 3 jaar geleden om iets van beweging te doen.
Hij stond al even te koop
Of ik twijfelde of degene die langskwam had de advertentietekst niet goed gelezen. Het moest allemaal zo zijn denk ik. Terwijl ik het jaar met mijn re-integratiebegeleider afsloot kwam iemand die na een proefrit van 2 minuten terug was, waarop ik haar nog net niet smeekte of ze niet wat langer moest rijden want in zo’n korte tijd kon ze niet ervaren of ie fijn fietst. Was niet nodig.
Met een dubbel gevoel nam ik afscheid van iets wat meer was dan gewoon een fiets. Hij stond voor ziek zijn en toch naar buiten kunnen. Bewegen. Vrijheid. De wereld in, ook al was ie klein.
Op zoek naar een nieuwe fiets
Liet mijn oog vallen op een roze. Wat vorig jaar begon met een nieuw logo en het neonroze lakken van mijn baklijsten is inmiddels een beetje uit de hand gelopen. Kan de schuld geven aan de herstelde band met mijn innerlijk kind, dat zij dol is op roze, maar zou dan niet helemaal eerlijk zijn.
Werd een fiets met een verhaal
Het is mijn hobby te zoeken naar waar iets het goedkoopst is, en waarom zou je meer betalen? Toevallig was dat een fietsenwinkel in Italië. Toevallig in Bergamo, waarop je vliegt vanaf Eindhoven. Toevallig had Ryanair 20% korting. En toevallig was deze fiets, inclusief accessoires, huurauto en reis – ja, heen en terug met fiets, en zwager bedankt voor de tip met 2 wieltjes, houten plankje en een spanband had ik die doos de wereld over kunnen sjouwen – goedkoper dan diezelfde fiets kaal in Nederland.
Maar Tamaar, kon ie niet worden opgestuurd?
Jawel. Maar wat is daar nou leuk aan?!
Nog geen week later zat ik in de Italiaanse zon, schreef deels dit blog genietend van panoramisch uitzicht over bergen met besneeuwde toppen en de stad middenin het dal, waar rust op loopafstand overgaat in reuring – perfecte plekjes bestaan, je hebt alleen Winston met een goed gevuld gouden koffertje nodig – sprak gebrekkig Italiaans met vreemden die nu tot m’n Italiaanse netwerk behoren, kwam iemand tegen van toen ik er 2 jaar geleden was, gegeten met hem – niet op die fiets, een man tegen de 70 met een buikomvang waar mijn armen te kort voor zijn is niet iets wat mij van mijn stoel laat glijden – liep iedere dag de berg af voor aperitivo, vierde een feestje in de kroeg toen het Italiaans elftal won in diezelfde stad, zat 3 uur in de auto voor een wandeling van 15 minuten langs een waterval zonder dat iemand er iets van vond en vloog naar huis met een rozer dan roze fiets in een doos die volgens de verkopers te groot was voor m’n huurauto.
Wat is dat toch met mannen die denken dat iets groter is dan werkelijk? Wist deze vraag niet in het Italiaans te stellen dus werd het ‘Guardami ragazzi!’
In Bergamo werd een cirkel rond, begon iets nieuws en voelde ik:
Alles komt goed
Als ik zou luisteren naar het goedbedoeld ongevraagd advies van anderen zat ik niet in februari in het Nederlandse bos en in maart in de Italiaanse bergen. Terwijl ik hier héél makkelijk aan kan wennen.
Misschien is dat advies iets waar ik ook geen zin meer in heb. Ben liever naïef met een blik door een roze bril. Ga liever op m’n bek en incasseer een: zie je wel, dan dat ik luister naar iemand die zijn beren op mijn weg plaatst. Zelfs als het goedbedoeld is. Als ik geen antwoord geef of een uhu weet dat ik in gedachten totaal ergens anders ben. Ook dat is goedbedoeld.
Had ik al verteld hoe fijn ie fietst?
Was lang op zoek naar speelsheid en lichtheid. Niet gedacht dit te vinden op die roze fiets. Voordat ik ziek werd was ik geen fietser. Nu zeg ik: ooit fiets ik naar Italië. Maar eerst naar de Bossche bollen van Jan de Groot.
Probeer met deze fiets nog iets nieuws uit. In plaats van boos worden als ik bijna word aangereden, geef ik een glimlach en in gedachte bedank ik diegene om zijn motorkap bijna tegen mij te plakken, dat ik deze bijna doodervaring heb overleefd en ‘Thank God I’m Alive’. Mijn zenuwstelsel gaat in een sneller tempo van kak-ik-ga-dood naar ik-ben-veilig.
Om deze fase af te ronden
Moest ik naar de huisarts voor een plekje die er lang zit maar de struisvogelpolitiek op toepaste omdat ik genoeg had aan long covid. Een rooie met liefde voor zon is volgens de statistieken geen match. Ik schrijf hierover omdat ik niet de enige struisvogel ben.
Toen bleek dat dit een ouderdomsplekje is en mijn blik naar de huisarts iets in de trant was van ik-ben-hier-te-jong-voor schoten we in de lach. Tuurlijk is een ouderdomsplekje het beste wat ik kon horen maar in mijn hoofd ben ik een meisje rond 20. Verschiet zelfs soms van mijn weerspiegeling in een raam waar ik langsloop die me eraan herinnert dat ik niet meer dat meisje ben. Als iemand me aanspreekt met ‘u’ is mijn blik hoezo?! Wanneer mannen met grijs haar naar me lachen denk ik ouwe viezerik maar ben ik dat niet zelf?
Ook het UWV rondt af
Behang cursus gedaan dus is een boxje afgevinkt en dus door naar het volgende. Heb me regelmatig negatief uitgelaten over het UWV. Misschien wordt het tijd om ook een ander geluid te laten horen want het is bizar wat ze allemaal doen voor iemands weg naar herstel.
Heb een UWV werkcoach, en een re-integratietraject gehad die voor mij lerend en helend was, én nu een traject met een coach speciaal voor zelfstandig ondernemers. Welke startende zzp’er kan zeggen dat ie een WIA heeft als vangnet, hierdoor zorgeloos kan opbouwen en een ondernemerscoach waar anderen duizenden euro’s aan besteden?
Men zegt weleens
“Jij doet het toch altijd maar effe, kan daar jaloers op zijn”.
Hoeft niet. Zelden is iets effe. Iemand wordt meestal niet van de één op andere dag wakker met een idee en brengt dat direct succesvol tot uitvoering. Meestal gaat hier tijd overheen met vallen en opstaan. Met dalen en pieken. En alles wat het leven je voor de voeten gooit of in het verleden heeft gegooid maar nooit verwerkt hebt omdat je dacht dat je altijd kon doorgaan met een zogenaamd gezonde leefstijl want je sport, mediteert en eet biologisch. Soms is het leven zo godvergeten kut. En juist die momenten geven meestal de mooiste lessen.
Effe
Zelfs m’n behangplak era die zó goed en passend voelt, mijn energie laat stromen en me lekker lachend door het leven laat gaan gaat niet effe. Vanuit die positiviteit had ik de naïviteit te denken dat klanten als vanzelf zouden komen. Dat is niet zo. Wat volgt is onzekerheid.
Ook hierom was mijn re-integratiebegeleider fijn. Ze liet me stilstaan en kijken naar waar ik vandaan kom, welke stappen zijn gemaakt en vraagt of ik al heb gevierd wat ik tot nu toe met Plakpoes heb bereikt.
Zo’n Bossche bol smaakt nog lekkerder met dit in gedachte. Al helemaal als je er een eind voor hebt gefietst zonder ondersteuning en je jezelf bij tegenwind afvraagt waarom je ook alweer zo’n fiets wilde?! Nou wil ik zeggen omdat elektrische fietsen voor kneuzen zijn maar zou dan zo’n beetje half Nederland over me heen krijgen. Ah, fuck it.
Houdoe hè!
